Marian Dziwisz ur. 1 stycznia 1943 r. we wsi Michałowice koło Krakowa. Ukończył Szkołę Podstawową w Woli Zachariaszowskiej; Małe Seminarium Duchowne XX Misjonarzy w Krakowie (1961). Zdobył wykształcenie polonistyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej   w Krakowie (1966) oraz stopień doktora nauk humanistycznych w dziedzinie filozofii (1980). Był redaktorem i sekretarzem redakcji: miesięcznika społeczno-kulturalnego „ZDANIE” i „PISMA LITERACKO-ARTYSTYCZNEGO” w Krakowie; adiunktem w Instytucie Kształcenia Nauczycieli ODN w Krakowie; nauczycielem  w  V Liceum Ogólnokształcącym ; Zespole Szkół Gastronomicznych Nr 1; XIX Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie. Debiutował na łamach „Nowej Wsi” (1978). Swoje wiersze oznaczone nazwiskiem Marian S. Dziwisz publikował m.in. na łamach: „Zdania”, „Okolic”, „Pisma Literacko-Artystycznego”. Wydał tomiki: „Grawitacje” BPL-A, Kraków 1989, „Wędrówka ku niebu”, Kraków 1992; „Bieszczadami natchnione”, Kraków 1998.

     Wiersze pisuje od czasu do czasu. Rozdaje je znajomym, jak kwiaty lub uśmiechy. Poniżej wiersze wybrane.

Marian Dziwisz

WSPÓŁODCZUWANIE

w Próbie rekonstrukcji Marzeny Dąbrowy Szatko

<!--[1.      Istnieją ludzie, którzy nie rozumieją cierpienia. Nie wiedzą oni, skąd ono przychodzi, gdzie się kończy, lub jak dotrzeć tam, gdzie się ono kończy.

<!--[2.      Tak tedy bez jakieś szansy, by uwolnić umysł czyli wiedzę, nie mogą oni stwarzać jakiegoś końca, jakiegoś oswobodzenia się: mogą oni jedynie iść dalej i dalej zdradzając się i starzejąc.

<!--[3.    Istnieją wszelako również ludzie, dla których cierpienie nie jest żadną tajemnicą; wiedzą oni, jak ono powstaje, gdzie się ono kończy i jak dotrzeć tam, gdzie się kończy.

Marian Dziwisz

NA PRZEKÓR WOLI POZNANIA I ZBLIŻENIA SIĘ LUDZI.

W 20-tą rocznicę wyprowadzenia nauczania religioznawstwa z polskiej szkoły.

            Dobrze jest, jeśli wiara rozświetlana jest przez rozum i dobrze jest, jeśli poszukiwaniu wiedzy towarzyszy wiara. Źle się dzieje gdy, wiara i wiedza przeciwstawiają się sobie. Niebezpiecznie się staje, gdy wiara przeciwko wierze się zwraca, lekceważąc wskazania rozumu. Pożądanym natomiast jest, by  zarówno wyznawcy różnych religii, jak też niewierzący, wiedzieli nawzajem o swoich przekonaniach  tyle, ile jest konieczne dla zrozumienia postaw i zachowań a tym samym do zgodnego, pokojowego współżycia. Tak by posiadając wiedzę mogli sobie zaufać.

Marian Dziwisz

WADZENIE SIĘ Z NI-COŚ-CIĄ

O tomie poetyckim Stanisława Czerniaka Nagie że

         Świat poetycki Stanisława Czerniaka niewątpliwie graniczy z „posiadłościami” poetów starszych od niego o pokolenie: Czesława Miłosza, Wisławy Szymborskiej, niekiedy Tadeusza Różewicza czy Zbigniewa Herberta. Z biografii autora Nagie że, wynika - ( urodził się w 1948 r.) – natomiast, że powinien się znajdować bliżej Ewy Lipskiej, Edwarda Stachury lub też poetów „Nowej Fali”. Jak przystało na filozofa, poezja Czerniaka jest oszczędna w słowach, szczególnie tych, które utrwalają to co jest wynikiem doświadczeń zmysłów, zaplątane w doznaniach i emocjach. Jak zauważył Ryszard Matuszewski preferuje on lirykę z pogranicza wyobraźni i refleksji i jak sam to określa wadzenia się z nicością.